Ogólnie

start misji STS-1. pojemnik był spłacony białą powłoką FRL tylko dla dwóch pierwszych startów. od STS-3 pojemnik nie był pokrywany powłoką by zminimalizować jego wagę.

Zbiornik zewnętrzny jest największym elementem systemu promów kosmicznych, zaś jeśli jest napełniony, jest również najcięższym. Ma 47 m długości i 8,4 m średnicy. Składa się spośród trzech głównych komponentów:

dziobowy pojemnik spośród tlenem
środkowy pojemnik zawierający nie sposób elementów elektrycznych (bez utrzymywania ciśnienia)
rufowy pojemnik spośród płynnym wodorem - to największy element, jakkolwiek względnie lekki

Pierwsze dwójka zbiorniki, użyte w misjach STS-1 i STS-2, ówczesny pokryte białą powłoką FRL (Fire Retardant Latex) chroniącą pojemnik zanim nagrzewaniem się spośród powodu atmosferycznego tarcia w czasie wzlotu na orbitę. przez na poszukiwanie metod na zmniejszenie wagi systemu, Lockheed Martin od misji STS-3 zaprzestał pokrywania powłoką zbiorników, pozostawiając tylko warstwę podkładową, co obecnie jest zanim znakiem rozpoznawczym zbiornika. Zabiegi te pozwoliły na zaoszczędzenie dookoła 300 kg wagi.[1]

Począwszy od misji STS-6, zaczęto używać lżejszego zbiornika (ang. Lightweight ET - LWT). pojemnik ów był używany w większości misji wahadłowców, aż do tragicznej misji STS-107. Począwszy od roku 1998, NASA, do lotów na Międzynarodową Stację Kosmiczną zaczęła używać w ów maniera zwanych "superlekkich zbiorników (SWLT), które ówczesny jeszcze spośród większym natężeniem odchudzoną wersją. Przyszłe zbiorniki mogą się względnie od siebie różnić, jakkolwiek wszystek będzie ważył dookoła 30 ton. świeżej daty twardy zbiornik, kto poleciał w misji STS-7, ważył 35 ton. Każda jednostka wagi zdjęta ze zbiornika zwiększa siła transportowe promu o nie całkiem taką samą wartość. waga została zmniejszona przez zastosowanie nowych siła konstrukcyjnych. Zmniejszona została wartość usztywniaczy konstrukcji, rozłożonych wzdłuż zbiornika spośród wodorem, użyto mniej obejm usztywniających, zmodyfikowano również silny obramowanie zbiornika spośród wodorem. Znaczna wartość elementów zbiornika została w odmienny maniera wytoczona, by zminimalizować ich grubość. waga mocowań dla boosterów została zmniejszona przez zastosowanie lżejszych i tańszych stopów tytanowych. najpierw zaoszczędzono kilkaset kilogramów usuwając linię antygejzerową. Linia, równoległa do linii podawania tlenu, zapewniała ścieżkę cyrkulacji dla płynnego tlenu, by zminimalizować odkładanie się tlenu w postaci gazowej w linii podającej w czasie tankowania zbiornika zanim startem. Po przejrzeniu wyników testów naziemnych i danych spośród kilku pierwszych misji, profil antygejzerowa została usunięta dla misji STS-5 i kolejnych. Całkowite odsetek zbiornika nie zostały zmienione.

Zbiornik dołączony jest do orbitera zbytnio pomocą jednego punktu na dziobie i dwóch na rufie. częściowo rufowej znajdują się również złącza do przepompowywania płynów, gazów, zaś również przekazywania prądu i sygnałów komunikacyjnych. Sygnały elektryczne i sterujące pośrodku orbiterem zaś rakietami dodatkowymi również są przesyłane przez te złącza.

Zbiornik zewnętrzny promu kosmicznego

Menu

Ogólnie

Reklama